تحقیق جدید نشون می‌ده: وزوز گوش سیستم «جنگ یا گریز» بدن رو فعال می‌کنه

طبق یه مطالعه جدید، وزوز گوش مزمن ممکنه سطح استرس رو بالا ببره، چون بدن رو مدام توی حالتی نگه می‌داره که انگار آماده‌ی واکنشه؛ دقیقاً مثل همون حس «جنگ یا گریز» موقع شنیدن صداها.

دانشمندها با بررسی دقیق حالت‌های صورتِ آدم‌هایی که وزوز گوش دارن و مقایسه‌شون با بقیه، متوجه یه الگوی خاص شدن: حرکت‌های ناخودآگاه صورت و گشاد شدن مردمک چشم که با استرس و احساس خطر مرتبطه. محقق‌های بیمارستان «مَس جنرال بریگام» آمریکا با ثبت این حرکت‌های صورت حتی تونستن شدتِ وزوز گوش بیمار رو پیش‌بینی کنن.

نتایج نشون می‌ده کسایی که وزوز گوش مزمن و کلافه‌کننده دارن، انگار همیشه گوش‌به‌زنگ هستن و به صداهای عادی و روزمره طوری واکنش نشون می‌دن که انگار یه تهدید جدیه. دنیل پالی، عصب‌شناس این پروژه می‌گه: «برای اولین بار تونستیم یه نشونه‌ی فیزیکی برای شدت وزوز گوش پیدا کنیم. اولش نمی‌دونستیم صداها باعث حرکت صورت می‌شن یا نه، ولی فهمیدیم این حرکت‌ها نه تنها وجود دارن، بلکه بهترین معیار برای سنجش میزانِ عذاب‌آور بودنِ این مریضی هستن.»

وزوز گوش مزمن همون صدای زنگ، وزوز یا کلیکِ ممتدی هست که فقط خودِ بیمار می‌شنوه. هنوز کسی نمی‌دونه علتش چیه و تا الان هیچ راهِ علمی و عینی برای سنجشش وجود نداشت، چون مثل میگرن یه تجربه‌ی کاملاً شخصی بود. پالی می‌گه: «فکر کنید شدت سرطان رو فقط با پرسشنامه تعیین کنن؛ وضعیتِ بیماری‌های عصبی مثل وزوز گوش تا حالا همین‌طوری بوده.»

این موضوع باعث شده تشخیص و پیگیری بیماری خیلی سخت باشه. درمان قطعی هم براش وجود نداره، هرچند بعضی‌ها با روش‌هایی مثل صدا‌درمانی یا درمان‌های رفتاری، علائمشون رو بهتر مدیریت می‌کنن. بیش از ۱۲۰ میلیون نفر توی دنیا درگیر وزوز گوش مزمن (بیش از ۶ ماه) هستن. در موارد شدید، این بیماری خواب و کارهای روزمره رو مختل می‌کنه و با افسردگی و اضطراب هم در ارتباطه.

تیم تحقیق ۹۷ نفر رو بررسی کردن (۴۷ نفر با وزوز گوش و ۵۰ نفر سالم) و براشون صداهای مختلف پخش کردن؛ از خنده و موسیقی ملایم گرفته تا صداهای خنثی مثل خش‌خش کاغذ و صداهای آزاردهنده‌ای مثل آژیر. همزمان، حالت صورت و تغییرات مردمک چشمشون با نرم‌افزارهای هوش مصنوعی چک شد.

گروه سالم با شنیدن هر صدا واکنش متناسب نشون می‌دادن؛ مثلاً برای صدای خوب کمی لبخند می‌زدن و برای صدای بد اخم می‌کردن. اما توی کسایی که وزوز گوش داشتن، تغییرات صورت خیلی کمتر بود، فرقی هم نمی‌کرد صدا خوب باشه یا بد. در عوض، مردمک چشمشون برای همه‌ی صداها بیش از حد گشاد می‌شد؛ یعنی بدن برای هر صدایی وارد حالتِ «بررسیِ خطر» می‌شد.

این نشونه‌ها به پزشک‌ها اجازه می‌ده بفهمن ریشه‌ی این اذیت شدن‌ها کجاست. پالی می‌گه در حالی که اسکن‌های مغزی ممکنه فعالیت بیش از حد مغز رو نشون بدن، این نشانه‌های فیزیکی نشون می‌دن که سیستم‌های ارزیابی خطر توی کل بدنِ این بیماران، خارج از حالت نرمال کار می‌کنن و همین باعث می‌شه علائمشون انقدر کلافه‌کننده باشه.

لینک منبع